อีพอกซีเรซินสำหรับการเคลือบ

มักใช้ Bisphenol-A diglycidyl ether (DGEBA) มันเกิดขึ้นจากปฏิกิริยาของบิสฟีนอล-เอเมื่อสัมผัสกับอีพิคลอโรไฮดรินโดยมีตัวเร่งปฏิกิริยาพื้นฐาน ในแง่ของน้ำหนักโมเลกุล อีพอกซีเรซินนี้มีค่าต่ำสุด

อีพอกซีเรซินประเภทนี้ผลิตได้จากอีพอกซิเดชันที่มีพันธะคู่ (เกี่ยวข้องกับน้ำมันพืชอิพอกซิไดซ์และไซโคลอะลิฟาติกเอพอกไซด์) หรือปฏิกิริยากับอีพิคลอโรไฮดริน (ไกลซิดิลอีเทอร์และเอสเทอร์) ไซโคลอะลิฟาติกเอพอกไซด์มีวงแหวนอะลิฟาติกอย่างน้อยหนึ่งวงภายในโมเลกุลที่มีวงแหวนออกซีเรน มีปริมาณออกซีเรนสูง มีโครงสร้างอะลิฟาติกที่กำหนด และไม่มีคลอรีน ทำให้ได้ Tg สูง ค่าคงที่ไดอิเล็กตริกต่ำ ทนต่อสภาพอากาศ และความหนืดต่ำ

เรซินประเภทนี้เกิดขึ้นจากการสัมผัสและปฏิกิริยาระหว่างฟีนอลและเมทานอล (ฟอร์มาลดีไฮด์) ปฏิกิริยาของอีพิคลอโรไฮดรินและโนโวแลคส่งผลให้เกิดการสร้างโนโวแลคโดยมีไกลซิดิลตกค้าง รวมถึงอีพอกซีเครโซลโนโวแลค (ECN) หรืออีพอกซีฟีนอลโนโวแลค (EPN) อีพอกซีดังกล่าวไม่มีตัวทำละลายหรือสารประกอบอินทรีย์ระเหยง่าย เนื่องจากปราศจากสาร VOCs จึงปลอดภัยอย่างยิ่งต่อการใช้งานและไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ มีความแข็งแรงในการยึดเกาะค่อนข้างสูง ส่งผลให้ระดับการครอบคลุมมีประสิทธิภาพ การป้องกันและความทนทานยังมั่นใจได้ในการใช้งานอีพอกซีเรซินเหล่านี้

อีพอกซีเรซินเหล่านี้ผสมกันเพื่อคุณสมบัติพิเศษ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการใช้และการผสมพันธุ์ฟลูออริเนตและโบรมีน โบรมีนบิสฟีนอล A เป็นตัวเลือกที่ต้องการสำหรับการต้านทานเปลวไฟและการใช้งานทางไฟฟ้า อย่างไรก็ตาม การผลิตและการใช้เรซินเหล่านี้ในเชิงพาณิชย์นั้นมีจำกัด เนื่องจากมี Tg และต้นทุนที่เกี่ยวข้องต่ำ

ไกลซิดิเลชั่นของโพลีออลหรืออะลิฟาติกแอลกอฮอล์เป็นสิ่งจำเป็นในการสร้างสารเจือจางอีพอกซี วัสดุที่ผลิตขึ้นจากกระบวนการดังกล่าวอาจทำงานผิดปกติ (บิวเทนไดออล ไดไกลซิดิล อีเทอร์) มีฟังก์ชันเดียว (เช่น โดเดคานอล ไกลซิดิล อีเทอร์) หรือฟังก์ชันการทำงานที่สูงกว่า (เช่น ไตรเมทิลอลโพรเพน ไตรไกลซิดิล อีเทอร์)

อีพอกซีเรซินเหล่านี้มีระดับการทำงานค่อนข้างสูง และเกิดขึ้นจากปฏิกิริยาการสัมผัสระหว่างอีพิคลอโรไฮดรินและอะโรมาติกเอมีน